Draag je kroon


In onze maatschappij bluffen velen zich door het leven heen. Ja zeggen terwijl je van binnen dood gaat. Ik herken dat. Van buiten kan ik overkomen als een vrouw met zelfvertrouwen, maar van binnen was, inderdaad was, ik trillend riet. Als de dood voor de blikken van een ander. In mijn praktijk kom ik dit thema regelmatig tegen, weinig zelfvertrouwen. De meeste mooie mensen laten zich zien. Prachtige dictie in hun spreken. Weloverwogen woordkeuze. Betrokkenheid naar de ander, afstemming. Ik kan er met ontzag naar kijken. Vaak duurt het even voordat ik meer te zien krijg. Dan wordt de schil breekbaar, de blik keert naar binnen, woorden worden gezocht. Eenmaal in gesprek komt al snel de allergie naar boven: bang zijn een egoïst te worden, een dikke ik. Een bloedhekel aan mensen die voor zichzelf kunnen kiezen. ‘Dat doe je toch niet?’
Onze allergische reactie is een overreactie. Daar waar we een bloedhekel aan hebben, daar zetten we ons tegen af. Vaak is het gevolg een onderreactie. We cijferen onszelf weg, we zijn altijd met de ander bezig. We worden een afgeleide van de ander. We zoeken buiten onszelf wat we van binnen niet vinden kunnen. Bevestiging, be-aming.

Jaren geleden stond ik in een cursus systemisch werken tegenover een representant van de koningin in mij. Ik zie u nu afhaken, maar blijf nog even… Ik keek naar de vrouw en mijn begeleider nodigde mij uit om haar nog beter te bekijken. ‘Dat wat je bij je draagt is zo groot, daar staat ze. Kun je haar zien?’

Vandaag las ik in mijn ochtendkrant ‘de mooiste zin van deze week’. Het is uit een gedicht van Radna Fabias en luidt: Draag je kroon. Ik moest terugdenken aan die scene met de koningin. Mijn eigen grootsheid als mens zien. Dat is bijna niet te doen! Het is nogal wat, als een koningin m’n eigen plek vinden op het schaakbord van het leven. Meer en meer neem ik die in en in toenemende mate  ervaar ik de grootheid van wat leven heet. Mezelf-zijn. Een mens waar ik op mag vertrouwen. De koningin in mij… Doodeng om uit te spreken trouwens.
Ook doodeng, soms, om te leven. Ik kan me niet meer verschuilen achter woorden van anderen, ik ben aanspreekbaar. Ga er maar aan staan.

Het is moed hebben jezelf te zijn.