Betekenisgeving na kanker


“Wanneer je mensen vraagt hoe ze verwachten dood te gaan, is het antwoord vaak: ik zal waarschijnlijk rustig inslapen op mijn tachtigste. Dat is een soort collectieve wens, of waan, want we weten dat het meestal niet zo gaat. Mensen die door de diagnose kanker onderuit geschopt zijn, staan voor de opgave weer in die waan te gaan geloven. En ze moeten de betekenis zoeken van wat ze is overkomen. Dat is een zeer zware existentiële klus.”
L. Gualthérie van Weezel, psychiater in het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis Amsterdam, in Trouw, 08.09.01

Vandaag nemen we de tijd om stil te staan bij deze existentiële klus. La Scuola is een plek voor bezinning op existentiële vragen. In kleine groepen zijn we bezig met zelfonderzoek en kwaliteit van leven. We geven woorden aan ons bestaan. Ook na kanker. Ieder mens vindt weer woorden. Op zijn eigen tijd, op zijn eigen wijze.

Dialoog, reflectie en oefeningen (met muziek en kunst) zorgen voor een dag bezinnen.
De dag wordt begeleid door Ria Pool Meeuwsen.

‘Mensen moet op verhaal komen. Letterlijk en figuurlijk, Als we onze vreugde en verdriet, ons vallen en opstaan niet vormgeven in een vertelling met kop en staart, gaan we op de tast door het bestaan. We kunnen niet zonder een zekere ordening, hebben minimaal hoop op een houvast nodig. (…)
We herschrijven voortdurend het verhaal van ons ‘ik’, dat bovendien onophoudelijk in ontwikkeling blijft.’
Frénk van der Linden, uit Onder Hollandse Helden.

• € 29,95 incl. koffie/thee, lunch en de essay Zorg jij goed voor jezelf? van Erik Pool, t.w. € 10 | smalle beurs € 20

• 12 juli, 10.00-15.00 uur | Nootdorp/Delft | max. 6 deelnemers

• aanmelden (vermeld activiteit, datum, naam en telefoonnummer): lascuola@xs4all.nl

uit Trouw:
“Verder leven na kanker is zeer ingewikkeld. De eerste fase, wanneer de kanker is ontdekt, iemand ziek wordt en soms doodgaat: daar zijn wel rituelen voor. Familie en vrienden zijn sterk gericht op iemand die ziek wordt, ze staan meteen klaar. Cultureel gezien hebben we een soort blauwdruk voor hoe we omgaan met ziekte en dood.
Veel minder ervaring hebben we met het overleven. Wanneer je kanker overleeft en zo’n afschuwelijke behandeling achter de rug hebt, is het heel moeilijk om de draad weer op te pakken. Moeilijk voor de omgeving en voor de patiënt zelf. Wanneer iemand klaar is met de behandeling en zich afvraagt: wat is er allemaal met me gebeurd, en hoe moet ik nu verder -dat is de fase waarin het meest om psychologische hulp wordt gevraagd.”
Het krijgen van kanker voelt als een verlies, aldus de psychiater, vergelijkbaar met een rouwproces. De patiënt verliest met een schok de vanzelfsprekendheid van het leven. En van het lijf, dat voorheen probleemloos functioneerde. Hij verliest ook de controle over dat lijf en leven. “Kwetsbaar zijn vooral degenen die geloofden in de maakbaarheid van het leven, die meenden dat ze alles onder controle hadden en het leven toelachten. Voor hen komt deze ziekte als een enorme dreun, die tot grote psychische nood kan leiden.”